Il dolce far niente

 In Blogs
Spread the love

 

Zittend aan de eettafel van het heerlijke appartement dat we geboekt hebben in Toscane, geniet ik van het gevoel dat het besef van tijd of dag deze vakantie niet bestaat. Als ik even moeite doe weet ik dat het vandaag donderdag is, Hemelvaartsdag (wat ze hier overigens niet vieren). Maar het gevoel van een dag en tijdstip lijkt verder deze week niet te bestaan. Heerlijk is dat! Leven met het moment van de dag. Wakker worden wanneer je vanzelf ontwaakt (ook onze dochter lijkt het ritme feilloos op te pakken), ontbijten omdat je trek hebt, activiteiten ondernemen omdat je er zin in hebt, lunchen en dineren op de momenten dat je weer trek krijgt en het bed opzoeken wanneer de vermoeidheid van de dag merkbaar wordt. Het liefste zonder erbij op je horloge te kijken (meestal laat ik hem tijdens vakanties af) of je af te vragen wat voor dag het eigenlijk is. Voor mij is dat het ultieme vakantiegevoel!

Maandag begint de gewone werkweek weer en ziet het ritme er al gauw weer anders uit. Waarom lukt het ons niet om het vakantiegevoel lang vast te houden? Hoe komt het dat we zo snel weer opgaan in een ander ritme, terwijl het natuurlijke ritme dat we tijdens de vakantie laten ontstaan ons zo goed bevalt en ons zoveel moois oplevert? Het zou toch juist fijn zijn wanneer we altijd op dit natuurlijke ritme kunnen varen? We leven soms van vakantie tot vakantie, alsof de periode ertussen niet bestaat. Of in het klein van weekend naar weekend, alsof de weekdagen die vaak in het teken staan van ons werk er niet toe doen. Eigenlijk best gek. We razen het liefste zo snel mogelijk door de langste periode heen om maar even te kunnen genieten van een relatief korte periode. We werken knetterhard om maar op een paar momenten in het jaar te genieten (voor zover dat dan lukt). Ben ik de enige die dit gek vindt? En hoezo spreken we überhaupt van een vakantiegevoel of weekendgevoel? Waarom voelen niet alle dagen (of op z’n minst de meeste dagen) aan alsof we vakantie of weekend hebben? Waarom zit er een verschil in het gevoel bij een werkdag of een weekend- of vakantiedag? Is het iets waar we ons nu eenmaal bij neer moeten leggen of zouden we in staat kunnen zijn om het vakantie- of weekendgevoel voor altijd vast te houden? Met deze vraag speel ik al wel langer.

Er zijn vakanties waarna ik het vakantiegevoel lang heb kunnen vasthouden, maar ook vakanties waarbij het gevoel na de eerste dag weer was verdwenen. Hetzelfde geldt voor de weekenden. Of van die weekenden of vakanties waarna ik op de maandag amper kon vertellen wat we ondernomen hadden. Zo erg dat ik soms zelfs mijn agenda erbij moest pakken om te kijken wat we ook alweer gedaan hadden. Bizar toch! Hoe bewust heb ik deze dagen dan ervaren? Ben ik er dan wel echt bij geweest met mijn hoofd? Of was ik met mijn gedachten drukker bezig met andere zaken? Zaken die er op dat moment niet toe doen, waar ik geen invloed op heb, die betrekking hebben op mijn zorgen of angst voor omstandigheden die op dat moment niet golden? Wat maakt het verschil dat ik de ene keer het vakantie- of weekendgevoel wel heb kunnen vasthouden en de andere keer niet?

Het verschil zit er naar mijn idee en ervaring in hoe gestrest je bent. We leven in een prestatiemaatschappij waarbij het draait om torenhoge ambities, de maakbaarheid van succes, het verdienen van veel geld, de juiste keuzes maken en het niets willen missen. Het liefste conform de verwachtingen van onze omgeving. Dit vraagt zoveel van onze aandacht, tijd en energie, dat we tijdens onze vakanties of weekenden vaak drukker bezig zijn met andere zaken dan te genieten van het moment zelf. De momenten waarop ik mijn vakantie- of weekendgevoel binnen no time weer kwijt was, werden vaak veroorzaakt door deze stress. Ik zat dan te veel in mijn hoofd, waardoor ik niet bewust van het moment aan het genieten was. Meestal had ik in de dagen of weken ervoor zo hard en veel gewerkt, dat ik in mijn weekend of vakantie echt moest bijtanken. De activiteiten die ik dan ondernam, deed ik bijna op de automatische piloot waardoor ik er niet bewust van genoot. En zodoende kon ik soms na afloop niet eens aan een collega, vriendin of familielid vertellen hoe het weekend of de vakantie geweest was.

Een groot gedeelte van onze tijd brengen we door op het werk of besteden we aan andere verplichtingen. Het is toch jammer dat deze tijd door ons als een (grote) last wordt ervaren? Dat we ons er zo in verliezen, zoveel zorgen om maken, het zo groots en belangrijk maken, dat het ons vooral stress oplevert in plaats van energie en plezier. Waardoor we tijdens weekenden of vakanties energie moeten bijtanken in plaats van energie over hebben om leuke activiteiten te ondernemen. Dat ook weekenden tegenwoordig al zo volgepland zitten met sociale verplichtingen, waardoor we alleen nog maar de vakanties overhouden om enigszins tot rust te komen. Vaak staat dan de eerste week in het teken van het loskomen van het werk. Schijnbaar worden veel mensen in deze week zelfs ziek. Meestal ontstaat pas vanaf de tweede week eindelijk een stukje rust en tijd om te genieten van de kleine dingen die er pas echt toe doen. Om vervolgens, zodra we goed en wel tot rust gekomen zijn, ons weer mogen opladen voor de hectiek en de ontplofte mailbox van de eerste werkdag. Hoe kunnen we van deze rare gewoonte afkomen? Hoe kunnen we het gevoel bij weekend, vakantie of een werkdag meer gelijk krijgen?

Nu is de wens makkelijker dan de daadwerkelijke daad. In onze maatschappij zijn we nu eenmaal een mentaliteit van “work hard, play harder” gewend. Blijkbaar hebben we onszelf wijsgemaakt dat we ons eerst over de kop moeten werken om te mogen genieten van het weekend of een welverdiende vakantie. Terwijl het in onze ogen nooit genoeg is wat we doen. Hebben we onze ambities en doelstellingen gehaald, dan vinden we dat het altijd meer en beter kan. Het rustig aandoen of het niet druk hebben is in onze ogen en die van de maatschappij ‘not done’. We zouden lui gevonden kunnen worden, niet ambitieus en daardoor grote kansen kunnen mislopen… En die angst om de boot te missen houdt ons gevangen in de spiraal van begeerte, het altijd maar meer en beter willen hebben. Maar het zal nooit genoeg zijn. Het werk is nooit af, we zijn nooit tevreden, het bereiken van de doelen geeft ons nooit de bevrediging, want we leggen de lat gewoon telkens een stukje verder. En zo blijven we in deze verslaving vastzitten.

Waarom zouden we niet gewoon wat minder hard gas kunnen geven op ons werk en daar niet harder maar vooral slimmer gaan werken. Dus de juiste dingen doen in plaats van zoveel mogelijk te doen. Bij het doen van de juiste dingen hoort ook het tijdig en voldoende rust nemen. In een toestand van rust, verwerken je hersenen de binnengekomen informatie en ontstaan inzichten, ingevingen en creatieve oplossingen. De juiste ingrediënten om slim te kunnen werken. Het leuke is dat dit zoveel energie en plezier geeft, waardoor je niet het gevoel hebt dat je aan het werk bent. Het werk-, weekend- en vakantiegevoel wordt daardoor steeds meer gelijk.

Hoe doe je dit concreet? De sleutelwoorden zijn rust en ontspanning. Door dagelijks in kleine stappen na iedere taak voldoende rust en ontspanning in te bouwen, ontstaat er meer balans en ruimte om de prikkels te verwerken, de creativiteit toe te laten en te reflecteren op ons gevoel en ons handelen. Begin bijvoorbeeld eerst eens met het plannen van minder taken of afspraken op een dag en het blokken van lege tussenruimten tussen deze taken of afspraken door. Deze tussenruimten geven je de kans om de afgeronde taak of afspraak op je in te laten werken, los te laten en te verwerken. Wat ook goed werkt is om in je (lunch)pauze buiten een wandeling te gaan maken, het liefste in de bossen voor zover dat kan. Of ga even een uurtje tussendoor sporten voor zover jouw werk dit toelaat. Bewegen in de buitenlucht in een natuurrijke omgeving helpt je tot rust te komen en de stress te verlagen. Je begint vervolgens weer frisser en energieker aan de volgende taak. Ik ervaar dit zelf ook na een wandeling in de pauze. De meest creatieve oplossingen of waardevolle inzichten ontstaan bij mij tijdens dit soort rustmomenten. Dit maakt ook dat ik meer plezier heb in wat ik doe en meer energie over hou op een dag. Ik kom daardoor minder vermoeid thuis en ervaar veel minder stress. Daardoor verdwijnt ook het gevoel toe te zijn aan weekend of aan een vakantie. De werkdagen zelf gaan dan lichter en plezieriger aanvoelen. Helemaal als je tijdens die dagen ook nog eens bezig bent met het zinvol inzetten van je talenten (daarover in een latere blog meer).

Laten we het goede voorbeeld zijn naar elkaar! Gun elkaar de rust en ontspanning om tot betere en slimmere resultaten te komen. Ervaar dat het werkplezier en de energie hierdoor vergroot wordt, waardoor het gevoel bij werkdagen, weekenddagen en vakantiedagen steeds minder van elkaar gaat verschillen. Laten we de prestatiemaatschappij waarin we elkaar alleen maar opjagen eens voorgoed achter ons laten. Op naar de kracht van il dolce far niente!

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search