Hoe ik ineens een ervaringsdeskundige werd

 In Blogs
Spread the love

 

Don’t be pushed around
by the fears in your mind.
Be led by the dreams
in your heart.

“Hè, jij een burn-out?! Dat had ik nooit gedacht.” Een reactie die ik de afgelopen maanden vaak te horen kreeg. En ja, op zich niet zo gek denk ik. Door de jaren heen ben ik er meester in geworden om mijn aandacht op het wel en wee van mijn omgeving te richten. Ik vond mijn eigen welzijn en grenzen daarbij van ondergeschikt belang, dus ik kon mijn tijd, aandacht en energie beter in anderen steken. Die waren in mijn ogen veel belangrijker en wie weet kreeg ik in ruil voor mijn goede zorgen en inzet er wel meer waardering en erkenning voor terug. Dat leek een mooie deal, maar bleek in de praktijk natuurlijk een illusie. Want als de waardering en erkenning kwam, wilde ik dat toch niet aannemen omdat ik het niet geloofde. En als de waardering en erkenning uitbleef, ging ik alleen nog maar meer mijn best doen om gezien te worden.

Uiteraard ging dit proces lang niet altijd zo bewust als dat het nu zwart op wit staat, maar het is toch zo’n beetje hoe het gegaan is. Als je dit maar lang genoeg volhoudt, loop je vanzelf tegen je eigen grenzen op. Ik weet nog goed het moment waarop ik hardop moest toegeven dat het zo niet meer langer door kon gaan. Dat de onrust in mijn hoofd en lijf teveel was geworden en zich fysiek begon te uiten. Een erg heftig en emotioneel moment, maar er kwam ook een gevoel van opluchting dat het eruit was. Een punt waarop alles waar ik me aan de buitenkant zo hard voor maakte, me letterlijk gestolen kon worden. Ik kón gewoon niet meer zo doorgaan. De tijd die toen aanbrak voelde als een soort achtbaan van emoties.

Eerst overviel natuurlijk een enorm schuldgevoel. Van de ene op de andere dag kon ik mijn werk niet meer doen en had ik weinig energie voor andere activiteiten dan mijn herstel. Ik voelde mij schuldig naar mijn collega’s, klanten, naar mijn omgeving, mijn man, dochtertje, verdere familie, etc. En geheel in lijn met de voorafgaande periode voelde ik mij op de laatste plaats schuldig naar mijzelf. Laat dat nu ook precies de kern zijn van het probleem. Toen de rust na een aantal weken toenam in mijn hoofd en lichaam, drong dat inzicht als een mokerslag tot me door. Het besef dat ik al die jaren druk was geweest met het werken voor andermans plannen en belangen in de hoop gezien te worden, aardig gevonden te worden, goed genoeg gevonden te worden, etc. Alleen maar compensatiegedrag om maar niet te hoeven voelen dat ik eigenlijk diep van binnen erg onzeker over mijzelf ben.

Toen ik dat eenmaal besefte, kon ik onderzoeken waar die onzekerheid vandaan kwam. Een bijzondere periode waarin ik enerzijds mooie, verhelderende inzichten kreeg en anderzijds geconfronteerd werd met lang weggestopte angsten en verdriet. De confrontatie daarmee maakte veel los, waardoor de echte verwerking en het herstel kon beginnen. Er ontstond ineens weer ruimte en energie. En ook lef om meer van mijzelf te laten zien, mijn kwetsbare kant. Ik had immers geleerd dat het wegstoppen en onderdrukken daarvan mij juist verder van mijzelf had gebracht en uiteindelijk de burn-out tot gevolg had. Ook al blijf ik het nog wel eng vinden om mezelf steeds meer bloot te geven, het geeft ook veel meer rust om gewoon lekker jezelf te kunnen zijn en daar (hopelijk ooit) niet meer over na te hoeven denken.

“When I let go of what I am, I become what I might be.” ~ Lao Tzu

Wat mij in dit proces ook enorm geholpen heeft is de Raja yoga-opleiding waar ik ruim 5 jaar geleden mee gestart ben. Ik was ermee begonnen in de hoop er meer rust door te krijgen. Dat ik daarvoor eerst meer onrust zou ervaren doordat er het nodige wordt losgemaakt, had ik niet verwacht. Het geeft immers zoveel inzichten over het leven, waar het om draait en hoe je hier het beste invulling aan kunt geven, dat het beeld dat je tot dan toe had van de ‘werkelijkheid’ op losse schroeven komt te staan. En uiteindelijk is dat ook nodig om je eigen pad te kunnen volgen en om de opgedane kennis en inzichten daadwerkelijk te kunnen laten doordringen en voelen.

Spannende tijden dus, maar ondanks, of liever dankzij de burn-out heb ik enorme stappen in het proces kunnen maken. Steeds meer durf ik handen en voeten te geven aan mijn eigen pad. Ook al is het nog niet helemaal duidelijk wat dat is en waar het toe leidt, ik weet nu wel dat ik er ga komen door mijn gevoel te volgen en dicht bij mijzelf te blijven. En op deze manier kan ik anderen ook weer beter helpen en begeleiden in hun eigen proces, maar vanaf nu zonder mijzelf daarbij te verliezen ;-).

Showing 6 comments
  • Marlies
    Beantwoorden

    Mooi beschreven, Ryanke! En heel herkenbaar. 😉 Zo fijn om eindelijk echt je eigen gevoel te durven volgen. Bijzonder dat jij mij daar een paar jaar geleden al in hebt gestimuleerd. Ik ben heel benieuwd naar jouw nieuwe blogs, ik zal je zeker volgen!

  • Lionne
    Beantwoorden

    Mooi en oprecht verhaal Ryanke, ik wens je heel veel wijsheid en kracht toe in je verdere herstel!

  • Jolande
    Beantwoorden

    Wauw!

  • Stefanie
    Beantwoorden

    Mooi Ryanke 🙏🏼

  • Giulia Gatti
    Beantwoorden

    Wat ontzettend stoer dat je dit zo openlijk vertelt. En zo herkenbaar: het willen pleasen, onzekerheid, etc. Hopelijk gaat het nu weer goed met je!

  • Josta
    Beantwoorden

    Mooi Ryanke. Veel succes in de stappen op jouw eigen route!

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search