Help! Ik kan het niet alleen…

 In Blogs
Spread the love

 

Het lijkt wel een soort universele wet, dat mensen elkaar ongevraagd helpen. Op vakantie kwam het regelmatig voor dat onze dochter wat uit de kinderwagen liet vallen en dat onbekende voorbijgangers, nog voordat je zelf in beweging kunt komen, het al voor je opgeraapt hebben. Of als je met de kinderwagen bij een trap komt, er direct hulp aangeboden wordt om de wagen met je naar beneden te tillen. Het stomme is dat ik dan nog eerst denk “nee joh, dat doe ik zelf wel even”. Maar waarom eigenlijk? Het is toch fijn dat je hulp krijgt en samen de last wat lichter maakt? Waarom voelen we ons er zo ongemakkelijk bij? Waarom zijn we soms te eigenwijs om ons te laten helpen? En waarom durven we in de meeste gevallen niet goed om hulp te vragen?

Het valt me vaker op dat ik alles liever zelf en alleen doe dan dat ik hulp vraag. Alsof hulp vragen een soort zwaktebod is. Toegeven dat je het niet zelf of alleen kunt. Dat je faalt in je zelfredzaamheid. Dat je je kwetsbaarheid en imperfectie moet laten zien. Dat je het ook niet allemaal weet. Maar aan wie of wat wil ik me dan bewijzen? Aan wie of wat wil ik laten zien dat ik het allemaal wel zelf kan of weet? En waarom is dat zo belangrijk? Is het omdat je het succes dan ook volledig aan jezelf te danken hebt? Dat de overwinning dan volledig je eigen verantwoordelijkheid is en gevierd mag worden? Hoe zit dat dan wanneer je niet slaagt? Neem je dan ook zelf die verantwoordelijkheid of geef je dan de omgeving de schuld dat ze je niet geholpen hebben? En is het uiteindelijk zo dat wanneer je alleen en zelfstandig denkt te slagen, je dit ook echt alleen en zelfstandig hebt gedaan? Of is je omgeving daar alsnog bij betrokken en doe je uiteindelijk onbewust alles alsnog samen? Omdat alles nu eenmaal een samenhangend geheel is. De ander geeft je immers ook de ruimte om zaken zelf te doen en dat kan gezien worden als een indirecte vorm van hulp.

Een mooi voorbeeld hiervan is een topsporter. Neem een Max Verstappen, Tom Dumoulin, Sven Kramer of Kiki Bertens, Dafne Schippers of Anna van der Breggen. Allen beoefenen ze een individuele sport. Ze moeten zelf de prestatie leveren en het uiterste van hun lichaam en hun kunnen vragen om de top te bereiken. Maar doen ze het ook echt allemaal zelf? Valt het succes dan alleen aan hen toe te rekenen? Of worden ze daar ook bij geholpen? En is dat dan altijd indirecte hulp door de vrijheid die ze van hun omgeving krijgen om deze prestatie optimaal te kunnen leveren? Of vragen ook zij op bepaalde momenten bewust om hulp? Naar mijn idee zou het egoïstisch zijn wanneer ze denken dat ze het succes alleen aan zichzelf te danken hebben. Gelukkig zie je in de praktijk ook vaak dat topsporters maar al te goed weten dat de omstandigheden precies moeten kloppen om een topprestatie te kunnen leveren. Daarbij weten ze ook hulp in te schakelen wanneer dat nodig is. Bij al deze topsporters draait er een team van hulp omheen. Denk hierbij aan trainers, managers, sportpsychologen, analisten en technici, met elk hun specifieke rol en bijdrage. Maar ook supporters, familieleden en vrienden spelen een rol bij het succes van een topsporter. Uiteindelijk is het succes nooit 100% aan één persoon toe te schrijven. Ook voor award-winnaars in de film- of muziekindustrie geldt dit of voor auteurs van bestsellers. Het is niet voor niets dat men bij het behalen van successen de mensen om hen heen die dit mede mogelijk hebben gemaakt uitgebreid bedanken.

Als het dan toch zo werkt dat succes (of falen) nooit 100% aan onszelf toe te wijzen valt, waarom doen we dan vaak zo moeilijk over het vragen om hulp? Om mijzelf even als voorbeeld te nemen moet ik toegeven dat voor mij het vragen van hulp vaak als een zwaktebod voelt. Het geeft mij een erg naar en vervelend gevoel als ik iets niet weet of niet zelf kan. Een gevoel dat ik faal, niet goed genoeg ben en niet aan de verwachtingen kan voldoen, omdat ik hulp nodig heb. Ik vind dat ik met de middelen die we tegenwoordig tot onze beschikking hebben staan, het prima zelf zou moeten kunnen uitzoeken of doen. Daar komt nog eens bij dat ik vaak denk dat anderen van mij verwachten dat ik het wel zelf zou moeten kunnen of weten en leg daarmee de lat vaak onrealistisch hoog. Maar waarom zou je je trots niet wat vaker opzijschuiven en gewoon hulp vragen bij hetgeen je moet doen of datgene waar je naar op zoek bent? Natuurlijk hoef je niet direct bij ieder wissewasje hulp in te schakelen, maar je kunt ook teveel van jezelf vragen door alles maar zelf te willen doen. Zeker als het zoveel druk en stress geeft, dat je er last van hebt.

Maar ja, wanneer komt dat punt waarop je toe moet geven dat je het zelf niet allemaal kunt of weet en daar hulp bij nodig hebt? Hoe lang blijf je zelf doorgaan met worstelen en zwoegen voordat je de stap durft te zetten? En waarom voelt dit überhaupt als een drempel? Is dat een terecht gevoel of is het gebaseerd op belemmerende overtuigingen vanuit onze persoonlijkheid? Hebben we onszelf ooit wijs gemaakt dat vragen stellen dom of zwak is en een teken van persoonlijk falen? En in welke situatie is dit dan ontstaan? Was dat een terechte mening gezien vanuit ons huidige perspectief en kennis? En is dat op dit moment in ons leven nog steeds van toepassing? Of mogen we deze belemmerende gedachte en overtuiging loslaten?

Je zult zien dat je in vrijwel alle gevallen tot de conclusie komt dat het vragen om hulp helemaal geen zwaktebod of falen is, maar juist een teken van kracht. Het is sterk wanneer je weet waar de grenzen van je eigen kennis en kunde liggen en wanneer je hulp of expertise moet vragen. Daarbij komt dat twee vaak meer weten dan één, dus dat tijdig om hulp vragen het resultaat ten goede kan komen. Leuk bijkomend voordeel: mensen vinden het over het algemeen erg leuk dat ze gevraagd worden om hulp. Dus waarom gunnen we elkaar niet eens vaker het gevoel dat je nodig en van toegevoegde waarde bent 🙂

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search