Hebben we nog wel echt contact? (Deel 1)

 In Blogs
Spread the love

 

Hoe vaak zijn wij er echt bij met ons hoofd als we in gesprek zijn? Dwalen onze gedachten niet vaak af naar onze to-do lijstjes? Of naar onze telefoon, met weer nieuwe berichten die om onze aandacht lijken te schreeuwen? Sterker nog, zitten we niet gewoon vaak met onze telefoon in de hand of binnen handbereik, terwijl we verwoed een poging doen om onze aandacht bij het gesprek te houden? En lukt het ook om de aandacht erbij te houden of kijken we toch geregeld met een schuins oog naar onze telefoon om te zien of we nog wat gemist hebben? Als het ons dan even lukt om de aandacht bij het gesprek te houden, dan is dat vaak van korte duur. Zodra we het trilsignaal horen, knipperende lichtjes zien of een oplichtend scherm, is onze aandacht alweer weg bij het gesprek en zijn we vooral druk met kijken wie of wat onze aandacht vraagt. Hoe écht is ons contact dan nog? Wat doet dit met onze gesprekspartner? Voelt deze zich nog gehoord? Of ontstaat er een teleurstelling wanneer de telefoon toch weer belangrijker lijkt? En merken we dit nog op of begint het zo langzamerhand vanzelfsprekend te worden dat we geen écht contact meer hebben?

Natuurlijk ben ik zelf niet roomser dan de paus. Ook bij mij ligt er vaak een telefoon binnen handbereik, die mijn aandacht vraagt met trilsignalen en knipperende lichtjes. Het kost mij dan veel moeite om daar niet op te reageren en gewoon met volle aandacht bij een gesprek te blijven of bij de activiteit waar ik mee bezig was. Tegelijkertijd merk ik steeds vaker dat ik mij hieraan stoor. Dat getril en geknipper is om gek van te worden soms. Al die berichtjes die om aandacht vragen. Of het nu een Whatsapp berichtje is of een breaking news item. Je weet het pas als je de telefoon weer in de hand genomen en gekeken hebt. Maar dan is je aandacht alweer weg van hetgeen waar je mee bezig was.

Hoe kunnen we in deze tijd van digitalisering, social media en grote technologische ontwikkelingen ervoor zorgen dat we écht met elkaar in contact blijven en niet vergeten zo af en toe de diepgang te zoeken? Want juist in tijden dat alles zo snel, gehaast en digitaal gaat, is het fijn om af en toe ook de diepgang te hebben van een goed gesprek. Een gesprek waarin we het gevoel hebben gezien en gehoord te worden. Waarin er oprechte aandacht is voor hetgeen we vertellen en wat dat met ons doet. Juist dat gevoelige, menselijke aspect is niet door digitalisering en nieuwe technologische ontwikkelingen te vervangen. Daarvoor blijven we een écht, oprecht gesprek met elkaar nodig hebben.

In eerste instantie begint het met een stuk bewustwording. Kijk eens wat vaker van een afstandje naar je eigen gedrag en dat van de mensen om je heen. Wat valt je op? Hoe vaak zoeken we de afleiding van onze telefoon? Durven we ons nog wel eens te vervelen of vullen we ieder loos momentje op met het lezen en beantwoorden van berichten, het doelloos scrollen van onze tijdlijn of het spelen van een spelletje. Wanneer we dan in gesprek zijn, durf dan ook eens te kijken naar hoe vaak wij afgeleid worden door onze telefoon. Wat doet dat met de kwaliteit van het gesprek of met de diepgang? Wat weet je eigenlijk nog van de mensen om je heen? Zijn dat de zaken die je op de tijdlijn gelezen of gezien hebt of weten we ook wat er achter dat mooi gekozen filter speelt? Kennen we elkaars zorgen, angsten en kwetsbare kanten eigenlijk wel? Kunnen we daarvoor nog bij elkaar terecht of vinden we steeds minder vaak een écht, oprecht luisterend oor?

Om echt contact te maken met elkaar en echt in verbinding te komen, zullen we wat vaker moeten vertragen. Door minder op een dag in te plannen, minder doelen te willen halen, minder tijd te verdoen met zaken die er eigenlijk niet toe doen, houden we veel meer tijd over voor de echt waardevolle momenten in ons leven. Dan kunnen we met volle aandacht bij een gesprek zijn, zonder dat ons denken afgeleid wordt door alles wat nog op een to-do lijst staan. Door juist minder te willen doen op een dag, slechts één ding tegelijk te doen, meer ontspanning te zoeken en meer met je aandacht in het moment te zijn, ontstaat er ruimte en vrijheid. Ruimte en vrijheid om in de eerste plaats goed in contact met jezelf te treden (wat wil ik nu, wat doet dit met mij, waar word ik blij van, wat kan ik toevoegen, etc.) en daardoor ook met anderen. Je bent hierdoor beter in staat om je volle aandacht erbij te houden, waardoor de kwaliteit van wat je doet alleen maar toeneemt. Leuk toch! Daar worden we niet alleen zelf blij van, maar je zult merken dat de mensen om je heen hier ook positief op zullen reageren.

Hoe begrens je jezelf om dit echt goed te kunnen? Hoe zorg je voor de rust en ruimte in jezelf om de dingen die je doet bewust te doen, zodat de kwaliteit van hetgeen je doet ook beter wordt? Kijk eens kritisch naar alles wat je op een dag doet en hou dit eens een tijdje bij. Wat daarvan is nodig, voegt waarde toe en geeft je energie? En wat is, als je eerlijk aan jezelf moet toegeven, pure tijdverdrijf en kun je dus uit je systeem schrappen? Welke dingen leiden ons af van hetgeen we graag meer zouden willen doen? Als de afleiding dan vaak gerelateerd is aan onze telefoon, zet deze dan eens wat vaker uit of op de vliegtuigstand. Kies bewust bepaalde momenten op de dag dat je de berichten op je telefoon gaat lezen en beantwoorden. Je zult zien dat er weinig interessants of spoedeisends tussen zit.

Durf je het volgende experiment met jezelf (en eventueel je directe omgeving) aan te gaan? Spreek eens met elkaar af dat je tijdens het eten of tijdens een gezellig avondje met je partner of met vrienden de telefoon eens thuis of in de tas laat of ergens buiten handbereik neerlegt. Kijk eens wat er dan gebeurt. Wat doet dit met de gesprekken die je hebt? Geeft het je meer rust of misschien juist wel meer onrust? Als je onrustiger wordt, waar komt dit dan door? Ben je bang iets te missen en wat is dat dan? Is dat dan heel erg of kan het geen kwaad? Wat is überhaupt de kans dat je een bericht over een ernstige situatie mist? Vergis je er niet in, de beloningsmechanismen die van de telefoon uitgaan werken verslavend. Ze triggeren het dopaminegehalte in je hersenen, net als alcohol, drugs en kansspelen, en hebben dus dezelfde verslavende werking. Gek genoeg is onze verslaving aan de telefoon wel maatschappelijk geaccepteerd…

Hopelijk doet dit experiment je versteld staan van hoeveel leuker écht contact is dan contact via de telefoon of contact waarbij er afleiding is van een telefoon. Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen! Als je het leuk vindt, mag je jouw ervaringen met dit experiment als reactie op deze blog delen. Zo kunnen we van elkaar leren en misschien belangrijker, zo weten we van elkaar dat we met dezelfde zaken worstelen. Ook dat verbindt!

 

Mocht je geïnspireerd zijn geraakt door de blogs of het gewoon leuk vinden om ze te lezen, meld je dan aan voor de nieuwsbrief via de website zodat je niets hoeft te missen.

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search