Go with the flow

 In Blogs
Spread the love

 

Als je goed om je heen kijkt zie je overal de stroom van het leven in terug. Alles beweegt zich voort of verandert volgens de natuurwet van eb en vloed. Het ontstaat, bestaat en verdwijnt weer. De ene keer duidelijk zichtbaar, de andere keer niet of nauwelijks waarneembaar. De meest bekende voorbeelden hiervan zijn de getijden van de zee en de cyclus van de maan. Maar ook tegenstellingen als dag en nacht, licht en duisternis, leven en dood, positieve en negatieve emoties zijn hier mooie voorbeelden van. We sluiten bijvoorbeeld net de winterperiode (eb) af om de zomer tegemoet te treden (vloed). Of we kennen perioden waarin we vol energie zijn (vloed) en perioden waarin we niet vooruit te branden zijn (eb).

Zo geldt dit voor alles in ons leven. Niets om ons heen is voor altijd. Alles ontstaat in onderlinge samenhang en er is niets waaraan je je kunt vasthouden. Het bestaat immers een tijdje en het verdwijnt vervolgens weer. Of het nu gaat om de woning waar je in woont, het werk dat je doet, de vrienden die je om je heen hebt verzameld of de natuur om je heen met haar bomen, wateren en bergen. Alles verloopt volgens de cyclus van eb en vloed: het komt en het gaat. Soms verloopt deze cyclus in een hoog tempo, maar vaak kan het ook duizenden jaren duren voordat het verandert en verdwijnt. Je vastklampen aan deze tijdelijkheden zorgt ervoor dat het verlies ervan meer pijn doet.

Nu kunnen we ons daar bij veel zaken om ons heen wel makkelijk bij neerleggen. Denk bijvoorbeeld aan de meeste gebruiksgoederen. Deze worden tegenwoordig in een hoog tempo en zonder al te veel emotie vervangen voor een nieuwe. Maar kijkt je naar je partner, naar je familie of naar vriendschappen, dan is het lastiger om de tijdelijkheid ervan in te zien. Je raakt persoonlijker gehecht aan de mensen. Je kent elkaar tot op zekere hoogte, je vertrouwt elkaar en je hebt het fijn met elkaar. Dit fijne, zekere gevoel willen we het liefste voor altijd in stand houden. Het is alleen een illusie om te denken dat dit zou kunnen. Hoe meer we ons er namelijk aan vastklampen, hoe verstikkender het werkt en hoe groter de kans is dat we het (snel) zullen kwijtraken. Hoe meer we elkaar vrijlaten en laten zijn wie we zijn, naast en met elkaar, hoe groter de kans bestaat dat we langer met elkaar meelopen in dit leven. Maar ook dan komt het onvermijdelijke moment waarop je elkaar moet loslaten. Of dit nu komt doordat je uit elkaar groeit qua interesses, levensfase of verlangens of tragischer doordat een van beide overlijdt. Niets van alles dat we hier hebben in ons leven kunnen we voor altijd vasthouden of meenemen wanneer we sterven. We zijn met niets gekomen en zullen met niets weer gaan. Alles ontstaat, bestaat en verdwijnt om vervolgens weer iets nieuws te laten ontstaan. Dat zijn de cycli van eb en vloed die door ons leven gaan.

Gedurende ons leven zullen de periodes van eb en vloed elkaar blijven afwisselen. Zo zullen we periodes kennen waarin ons alles voor de wind gaat, de energie volop lijkt te stromen en we voor ons gevoel de hele wereld aankunnen. Maar we kennen ook periodes waarin alles lijkt te wankelen, je energie erg laag is en er maar weinig uit je vingers komt. Dacht je eindelijk de positieve flow te pakken te hebben en vast te kunnen houden, word je plotseling toch weer overspoeld door gevoelens van twijfel, onrust, somberheid, verwarring of lusteloosheid. Je vraagt je af hoe dit kan. Je had toch de positieve flow te pakken? Waarom lukt het ons dan niet om dit vast te houden?

Besef dan dat dit soort onevenwichtige periodes juist nodig zijn voor grotere periodes van evenwicht. Alleen door de afwisseling van eb en vloed is groei mogelijk. Dit gaat zo lang door totdat je hebt doorzien hoe dit proces werkelijk werkt en het bewust kunt sturen. In de war is uit de war. De meeste groei en herstel vindt in tijden van eb plaats. Door bijvoorbeeld in de winter bewust gas terug te nemen, energie te sparen en te herstellen, kun je in de zomer weer volop bruisen van energie wanneer de dagen weer langer zijn. In onze maatschappij worden tijden van eb alleen niet echt geaccepteerd. Er wordt juist aangemoedigd om continu te vlammen, ambitieus te zijn, een druk en betekenisvol leven te hebben, grootse doelen te stellen en deze zo snel mogelijk te behalen, bucket lists op te stellen en af te werken, alles mee te maken. Alleen maar kenmerken van vloed. Voel je je even niet zo fit, zit je niet zo lekker in je vel, dan zijn we eerder geneigd om nog meer afleiding te zoeken door meer te gaan doen. Een pas op de plaats maken, een stapje terug doen, tijdig je rust nemen en niet meegaan met allerlei uitjes, staat daar natuurlijk haaks op en wordt voor ons gevoel pas geaccepteerd als de omstandigheden ons daartoe dwingen. In onze maatschappij zijn we het niet gewend om deze emoties er te laten zijn, er in alle rust de tijd voor te nemen en onszelf daarvoor af en toe eens te onttrekken van allerlei sociale interacties. En toch zijn ook deze tijden zo belangrijk. Ze stellen je juist in staat om te herstellen, tot inzichten te komen en van daaruit te groeien. De energie die je hierdoor opbouwt kunt je vervolgens bewuster inzetten in tijden van vloed en besteden aan de hogere verlangens en doelen in je leven.

Het is dus de uitdaging om op de natuurlijke stroom van eb en vloed mee te bewegen en zo de balans tussen beiden te vinden. Besef dat beide fasen er zijn, maar hecht je niet aan een van beiden. Het één is immers niet beter dan het ander. Je hebt beiden nodig voor een natuurlijk evenwicht. Alleen doordat wij de gevoelens behorende bij eb en vloed blijven voeden, nemen wij de uitersten van beide gewaar. Alles wat je aandacht geeft, wordt gevoed en groeit. Realiseer je dat eb en vloed uiteindelijk niet zoveel uitmaakt. Jouw ware aard of jouw ziel wordt er niet door aangetast. Het is slechts je persoonlijkheid, je ego, die voorkeur of afkeer heeft voor één van beide. Door te zien dat het telkens dezelfde zee is, zul je je kunnen onthechten. Er is immers geen onderscheid tussen de aard van de zee en die van de golven.

De afgelopen maanden zijn voor mij een periode van herstel, bezinning, rust en naar binnen keren geweest. Noodzakelijk nadat ik me te lang had vastgeklampt aan de vloed. Door telkens maar energie te geven, anderen voorop te stellen, mijn omgeving te pleasen, mij voor veel zaken verantwoordelijk te voelen die buiten mijzelf lagen. En dat zonder een periode van rust en herstel. Een keer komt dan die grote golf die alles overspoelt en dwingt om tot rust te komen. Uiteindelijk is dit nodig om weer op de natuurlijke stroom van eb en vloed uit te komen en weer te kunnen groeien. Gelukkig heb ik dit aan den lijve ondervonden en ben ik hierdoor steeds beter in staat om bewust op de flow van het leven mee te bewegen.

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search