Feel free, be nobody

 In Blogs
Spread the love

 

Ja hoor, daar is het weer. Het schuldgevoel niet te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Pfff…houdt dat dan nooit op? Deze keer ging het om het gevoel dat ik behoefte heb aan ruimte in de dag of week om mezelf terug te trekken en bewust met mijn eigen ontwikkeling bezig te zijn (lees: yoga beoefening, meditatie en bestuderen theorie). En toch blijf ik het lastig vinden deze ruimte voor mijzelf te creëren. Telkens stuit ik daarbij op het schuldgevoel dat ik er op zo’n moment niet voor mijn gezin kan zijn. En het onderliggende schuldgevoel: ik vind al dat ik er te weinig voor ze ben. Want ik werk in principe 4 dagen in de week en op deze dagen is onze dochter 1 dag bij opa en oma en 3 dagen bij de opvang. Los van het feit dat ze het enorm naar haar zin heeft op beide plekken, vind ik dat eigenlijk teveel. Het liefste zou ik haar maar maximaal 2 dagen (naast opa en oma) naar de opvang brengen, zodat ze nog een dag extra bij ons thuis is. We hebben echter op het moment de bewuste keuze gemaakt haar een dag extra naar de opvang te brengen, zodat mijn man zijn studie kan afronden. En ja…dat knaagt… Ik voel me soms falen in mijn rol als moeder en vind eigenlijk dat ik er meer voor haar moet zijn. Tja, en om dan ook nog op de dagen dat ik niet werk tijd vrij te maken voor mijzelf en mijn ontwikkeling, dat voelt niet goed.

Nu kan ik natuurlijk de avonduurtjes pakken of ’s middags wanneer ze slaapt. Alleen zijn er genoeg andere rollen te bedenken, die ook aandacht nodig hebben. Wat dacht je van de perfecte vrouw willen zijn voor mijn man, de lieve dochter of zus voor mijn familieleden of de leuke vriendin die wel in is voor een uitje. Want ook alle andere dierbaren om mij heen wil ik niet tekortdoen. Anders bekruipt mij het gevoel dat ik ook in die rollen faal. En zo blijf ik bezig. Ik kan natuurlijk (los even van of het financieel ook past) ook minder gaan werken, maar dan voel ik me een slechte werknemer die haar team in de steek laat. En die heb ik al zo in de steek gelaten voor mijn gevoel, toen ik thuis zat met een burn-out.

Tja…allemaal rollen in ons leven die wij het liefst perfect willen invullen. Maar is dat haalbaar? En wat is dan perfect? Is het beeld dat wij in ons hoofd geprent hebben wel echt perfect? En maken we onszelf niet gek om dit telkens na te streven? Is dat niet juist vaak de oorzaak van burn-outs? Alle rollen in je leven zo perfect willen vervullen dat je jezelf een enorme druk op legt en je eigen grenzen niet meer (goed) bewaakt. En aangezien perfectie toch niet haalbaar is, stel je jezelf telkens weer teleur als je ‘gefaald’ hebt. En voor wie doe je het dan? Ben je dan nog wel bezig jezelf goed te verzorgen of leef je alleen maar voor het perfecte plaatje naar anderen toe? Waarbij het nog maar de vraag is of dit plaatje door de buitenwereld ook daadwerkelijk als perfect ervaren wordt. Je hebt er namelijk geen invloed op hoe jouw intenties door anderen ontvangen en ervaren worden.

Hoe kom je dan weer terug bij jezelf? Nou simpel: door niemand meer te willen zijn. Je bent namelijk pas echt vrij als je de begeerte loslaat iemand te willen zijn. Niet de perfecte moeder, niet de perfecte vrouw, niet de perfecte dochter, niet de perfecte vriendin, niet de perfecte werknemer, etc. Zodra je dat niet meer begeert of nastreeft ben je vrij om te handelen zoals dat het beste bij jou past. Je hoeft dan ook alleen nog maar verantwoording aan jezelf af te leggen. Doe ik wat het beste bij mij past? Ja? Mooi, dan kun je vanuit dat vertrekpunt ook goed voor anderen zorgen en een rolmodel zijn. Klinkt goed en simpel toch! Waarom vinden we het dan zo lastig? Waarom zijn we zo gehecht aan het oordeel van een ander en zetten we ons daarmee vast? Waarom kiezen we niet wat het beste voor onszelf is, maar zijn we vooral bezig met datgene waarvan we dénken dat goed is in de ogen van een ander?

Dus…als ik een leuke moeder en vrouw wil zijn, een fijne dochter, een lieve vriendin en een goede werknemer, dan zal ik toch echt beter voor mezelf moeten zorgen. Dat betekent doen wat mijn gevoel mij ingeeft. Dus toch meer momenten inplannen waarop ik bewust met mijn eigen ontwikkeling aan de slag ga. Dat hoeft natuurlijk ook geen uren te duren. Als het me lukt om iedere dag een half uur tot een uur hiervoor vrij te maken, kan ik daar de rest van de dag al veel voordeel uithalen. En mocht het toch nodig zijn, dan kan ik desnoods nog besluiten een halve of een hele dag per week minder te gaan werken. Maar volgens mij valt er nog aardig wat winst te behalen in de tijdsbesteding gedurende de dag. Mijn laptop kan best iets vaker dicht, mijn mobiel wat meer op tafel in plaats van in de hand, mijn boeken wat vaker in de kast en Netflix wat vaker op zwart. De tijd die daarmee vrijkomt kan ik heerlijk inzetten voor wat oefeningen, een fijne meditatie of wat zelfstudie. En het gekke is, eenmaal daarmee bezig bestaat de tijd niet meer! Het is als een flow die mij zo gelukkig maakt, dat ik daarna veel leuker, gezelliger, gekker en dus authentieker ben naar de mensen om mij heen. En zo wordt het misschien dan toch nog een bijna perfecte vertolking van mijn rollen 😉

Leave a Comment

Start typing and press Enter to search